Glavni predmet ove knjige je kritička analiza osnovanosti Specijalne teorije relativnosti kao naučne teorije, koja se pre svega bavi pitanjima vremena, prostora, mase i energije tela.
   Po Teoriji relativnosti vreme i prostor su međusobno zavisni. Pri kretanju navodno nastaju dilatacija vremena i kontrakcija prostora kao realni fizički procesi.
   Međutim, u ovoj knjizi je pokazano da dilatacija vremena i kontrakcija prostora nisu realni fizički procesi, već da je to samo matematička igra, koja nije u skladu čak ni sa deklarisanim principima same Teorije relativnosti.
   Pored toga, pokazano je da Ajnštajn nije izveo formulu za masu u kretanju i formulu za uzajamnu vezu mase i energije, niti se one mogu izvesti korektnim relativističkim postupkom. Ovde su te formule u celini izvedene korektnim klasičnim postupkom i time je konačno dokazano da su to klasične, a ne relativističke formule.
   Tako je pokazano da su Specijalna teorija relativnosti, kao i Opšta teorija relativnosti, koja se bazira na Specijalnoj teoriji relativnosti, samo neuspeo pokušaj da se na osnovu nekih već poznatih rezultata izgradi velika naučna teorija iz koje bi proizilazili i ti rezultati.
   U knjizi je pored napred navedenog obrađeno i sledeće.
   Osporeno je pretvaranje materije u energiju putem navodne anihilacije elektrona i pozitrona, pretvaranje energije u materiju putem stvaranja parova elektron-pozitron i postojanje antimaterije. Na bazi toga data je hipoteza o postojanju nove neutralne čestice koju obrazuju elektron i pozitron, kao i hipoteza da je sva materija sastavljena samo od elektrona i pozitrona.
   Dato je novo objašnjenje uzroka crvenog pomaka u spektrima zračenja dalekih galaksija, čime se osporava Hablova hipoteza o širenju kosmosa putem razletanja galaksija i hipoteza o rađanju kosmosa putem Velikog praska.
   Date su i obrazložene nove hipoteze o poreklu kosmičkih zraka i njihovih enormnih energija.
   Osporeno je klasično i relativističko objašnjenje uzroka aberacije i dato novo objašnjenje uzroka te pojave bazirano na postojanju zemljinog i sunčevog etra čije relativno kretanje prouzrokuje aberaciju svetlosti.
   Objašnjen je rezultat Fizoovog opita koji je izvršen 1851. godine i data teorija prostiranja svetlosti u transparentnim sredinama koje se kreću.
   Data je konstrukcija novog interferometra sa kojim je moguće potvrditi ili osporiti postojanje zemljinog etra, itd.
 
   Dobrodošli ste da PREUZMETE celu knjigu u HTML formatu (1,3 MB).